Ik heb het gehad

Met mensen die wetenschap verwerpen als het niet in hun kraam past. Met mensen die doen alsof de markt alle problemen kan oplossen. Met mensen die doen alsof hun ideeën puur gezond verstand zijn terwijl ze geen enkel idee ooit hebben doorgedacht. Met mensen die enkel humanist zijn voor hun eigen kennissenkring.

Met mensen die splinters zien, maar blind zijn voor balken. Met mensen die deel zijn van het probleem omdat de oplossing een inspanning vergt. Met mensen die denken dat het beste achter ons ligt en dat we er terug naar toe moeten. Met mensen die verdelen onder het mom van te verenigen. Met mensen die bodem belangrijker vinden dan bloed.

Met mensen die voor elk probleem een oplossing hebben, liefst zonder enige kennis van zaken. Met mensen die intellectueel een scheldwoord vinden. Met mensen die de wijsheid in pacht hebben omdat ze een boek gelezen hebben. Met mensen die cynisme gebruiken als een manier om hun fatalisme te maskeren. Met mensen die denken dat nuance een geslachtsziekte is.

Met mensen die vergeten dat hun medemensen mensen zijn. Met mensen die neerkijken op al wie anders denkt. Met mensen die iedereen in hokjes stoppen en de deuren ervan hermetisch sluiten. Met mensen die het maar om te lachen zeggen. Met mensen voor wie woorden belangrijker zijn dan daden. Met mensen die van vrijheid houden tot een ander vrijheid wil.

Met drammerig rechts. Met schreeuwerig links. Met wereldvreemd groen. Met racisten. Met neo-liberalen. Met saloncommunisten.

Maar nog niet met u, medemens, niet met u.

Deurenkomedie

De migratiestop van 1974 was één van de grootste beleidsfouten van de afgelopen 50 jaar. Het was een logisch antwoord op een prangend probleem, maar de gevolgen laten zich nog voelen.

Het verhaal is bekend. De jaren ’60 van de vorige eeuw waren een periode van ongekende economische groei. De vraag naar arbeiders was hoog en werknemers werden massaal geronseld in het buitenland, ook buiten Europa.

Na de bloeiperiode volgden de crisissen van de jaren ’70. Om de werkloosheid niet verder te laten ontsporen werd de immigratie streng beteugeld. Logisch zou je denken, als er niet genoeg werk is, moet je niet nog meer werkzoekenden toelaten.

De gesloten voordeur had echter een nadeel: de werkloze immigrant bleef waar hij was. Als hij vertrok, kon hij niet terugkeren naar België. Dus wachtte hij betere tijden af. In zijn thuisland had de crisis nog harder toegeslagen. Hij liet zijn gezin overkomen aangezien zijn tijdelijk verblijf definitief werd.

Arbeidsmigratie is waarschijnlijk zo oud als het georganiseerd samenleven. Werkkrachten gingen naar waar het werk was. Was er geen werk meer, vertrokken ze weer, op zoek naar een nieuwe werkgever. Als er opnieuw werk was, kwamen ze terug. Vraag en aanbod, de onzichtbare hand van de markt stuurde de migratiestromen. De migratiestop blokkeerde dit systeem.

Uit Nederlandse cijfers blijkt dat Marokkanen die in de jaren ’60 naar Nederland kwamen, veelal opnieuw vertrokken na verloop van tijd. Zij die in de jaren ’70 kwamen, die bleven. Voor gastarbeiders uit Europa bestond er geen “straf” op weggaan, zij konden terugkeren als ze dit wensten. En ze deden dat ook. Tal van Polen, Roemenen, Tsjechen, … kwamen werken in West-Europa, een minderheid vestigt zich hier definitief.

Amerikaanse onderzoekers merkten dat het effect van strengere grensbewaking niet zozeer minder Latijns-Amerikaanse migranten is, maar dat zij die er geraakt zijn niet meer van plan zijn om te vertrekken. Het kost teveel om binnen te geraken, bij vertrek verliezen ze alles. De situatie in Europa lijkt analoog. Migranten betalen veel aan mensensmokkelaars om Fort Europa binnen te raken en doen alles om hier te kunnen blijven.

Het jaarlijks zakencijfer van mensensmokkel loopt in de miljarden. En zolang niet elke regio hetzelfde welvaartsniveau heeft, is het een illusie om te denken dat dit zal zakken met meer beveiliging. Frontex heeft nu al een budget van 320 miljoen. Waarom zouden we de winstmarge van de smokkelaars blijven opdrijven?

Het is dan ook hoog tijd om te stoppen met deze deurenkomedie die contraproductief is voor onze samenlevingen, zowel economisch als menselijk. In plaats van een gesloten voordeur moeten we weer een draaideur installeren.

Laat mensen die hier willen werken toe. Regel een Europees visumsysteem. Zorg ervoor dat mensen geen fortuin moeten betalen aan mensensmokkelaars om vervolgens een leven in illegaliteit te moeten opbouwen, hopend op een regularisatie. Als ze hier al geraken. Zet arbeidskantoren op in het buitenland in plaats van vluchtelingenkampen in Libië.

Migratie heeft positieve economische effecten voor zowel het ontvangende land als voor het uitzendende land. Zo is het bedrag dat gastarbeiders terugsturen naar hun thuisland vele malen groter dan het budget van de officiële ontwikkelingssamenwerking. Het vergrijzende Europa zal arbeidskrachten nodig hebben om zijn welvaart op peil te houden.

Je vraagt je toch af waarom we het onszelf zo moeilijk maken?

 

Can you believe the news today?

Fake news in alle gradaties duikt op in ieders timeline. Het goede nieuws is dat het meestal makkelijk te ontmaskeren valt. Met 10 simpele vuistregels geraak je al ver.

1. Lees het hele artikel. Titels zijn zo opgesteld dat artikels gelezen of in elk geval gedeeld worden. Soms zit de angel maar in de laatste paragraaf of gaat het artikel over iets helemaal anders.

2. Controleer de bron. Nieuwssites als De Morgen, NOS.nl of De Tijd zijn standaard betrouwbaarder dan Brekendnieuws.nl of Breitbart. Als je de eerste afdoet als Lügenpresse, hoef je niet verder te lezen. Als je ze beschouwt als mainstreammedia, besef dan dat mainstream hier staat voor betrouwbare media die hun deugdelijkheid hebben bewezen. Je kan hier een lijst vinden van onbetrouwbare sites. Het zijn er veel.

3. Kom je op een site die je niet kent? Kijk eens rond. Als er artikels op staan over de telekinetische krachten van dolfijnen, maak dan dat je wegkomt. Hoe ongeloofwaardiger het nieuws, hoe betrouwbaarder je bron moet zijn.

4. Wie schreef het artikel? Ken je die persoon niet? Google is je vriend.

5. Waarop baseerde de auteur zich? Dikwijls zijn het anonieme bronnen. Soms zelfs onbestaande.  Om de geloofwaardigheid op te krikken wordt al eens een link naar officiële instanties toegevoegd. Klik er op. Uit ervaring weet ik dat mensen weinig doorklikken, maar zo kan je makkelijk controleren of de inhoud van een artikel of blog correct zijn.

6. Ook altijd oppassen met cijfermateriaal. 78% van de mensen gelooft fictieve cijfers (bron) en dat weten schrijvers van vals nieuws ook.

7. Er bestaan ook satirische sites. De speld, De rechtzetting of The Onion zijn bijwijlen hilarisch, maar laat je niet vangen.

8. Google is je vriend. Klinkt een verhaal ongeloofwaardig of heb je twijfels, zoek het op met de vermelding ‘hoax’. Er bestaan gespecialiseerde sites die zich bezig houden met het verzamelen en ontkrachten van valse berichten. Sommige baronessen zouden daar beter ook eens kijken voor ze iets als waarheid verkondigen.

9. Ken je eigen bias. We hebben allemaal de neiging zaken te geloven die aanleunen bij onze overtuigingen en staan er minder kritisch tegenover.

10. Vertrouw op experts. Gaat het over Syrië, kijk dan bij Harald Doornbos, Jenan Moussa of Rudi Vranckx en niet op de site van Russia Today. Er zijn veel betrouwbare journalisten en academici. Op Twitter heb je bijvoorbeeld mensen als @YanniKouts , @verbeke_t , @Leolucassen , @GhassanDahhan , @alexandreafonso of @aaiBoek  , om er maar enkele te noemen.

En onthou: er is geen groot complot tussen alle grote nieuwssites om zaken te verzwijgen uit poco-overwegingen. Ze doen alles om meer bezoekers te lokken. Dus als iets controversieel is én echt waar, dan lees je het ook in de mainstreammedia.

Tenzij de Illuminati de publicatie verbieden, natuurlijk.

Kader

Het valt me de laatste tijd meer en meer op hoeveel mensen eigenlijk discussiëren in het ijle. Men spreekt wel eens van het post-fact-tijdperk, waarbij meningen belangrijker zijn dan feiten.

Dit is geen exclusief rechtse zonde, hoewel Jambon een mooi voorbeeld gaf met zijn dansende moslims. Zijn gelovigen zagen hun gelijk bevestigd toen een online peiling zei dat een meerderheid van de mensen van mening waren dat dit gebeurd was. Feitelijk bewijs ontbrak.

Maar ook in de discussie over de godsdienstvrijheid, gelanceerd door hij-wiens-naam-ik-niet-meer-mag-noemen, gaat het debat over en weer. Veel argumentatie, maar precies weinig mensen die ooit de 3 betreffende grondwetsartikelen (19-21) gelezen hebben.  En dat is jammer.

Het stuk met de grondrechten van alle Belgen zou iedereen moeten lezen. U kan de volledige tekst hier vinden. Maar ervaring leert mij dat mensen zelden op een link klikken. (Tip voor bloggers: je mag de gekste dingen zeggen, met een link naar een gezaghebbende bron waar het al of niet in staat, geen mens klikt door.) Daarom, voor uw gemak, vindt u onder deze tekst de 24 artikelen. Ik kan het u maar aanbieden.

Wat me echt verontrust is dat er blijkbaar ook verkozenen des volks zijn die deze teksten nooit gelezen hebben. Als we praten over onze normen en waarden, dan dacht ik dat het ging over onze burgerlijke vrijheden zoals bepaald in onze grondwet. Maar dat is niet wat ik hoor of lees van de zelfverklaarde verdedigers van het Avondland en de Westerse Beschaving.

Sommigen hebben nooit gehoord van artikel 11, dat discriminatie verbiedt. Bijvoorbeeld: je mag geen kledingstuk verbieden waarmee je een bepaalde bevolkingsgroep viseert. Of artikel 12, dat de vrijheid van een persoon garandeert. Preventieve opsluiting lijkt in strijd met dit artikel. Nog zo’n onbekend artikel, een van mijn favorieten in dit door nationalisme geplaagde landje, is artikel 30, het gebruik van de in België gesproken talen is vrij.

Ik kan alleen maar vragen: lees nog even voort. En stuur de link naar een bevriend politicus waarvan je vermoedt dat hij/zij misschien ook een opfrissing kan gebruiken.

 

TITEL II
DE BELGEN EN HUN RECHTEN

 

  • Art. 8

    De staat van Belg wordt verkregen, behouden en verloren volgens de regelen bij de burgerlijke wet gesteld.

    De Grondwet en de overige wetten op de politieke rechten bepalen welke de vereisten zijn waaraan men moet voldoen, benevens de staat van Belg, om die rechten te kunnen uitoefenen.

    In afwijking van het tweede lid kan de wet het stemrecht regelen van de burgers van de Europese Unie die niet de Belgische nationaliteit hebben, overeenkomstig de internationale en supranationale verplichtingen van België.

    Het stemrecht bedoeld in het vorige lid kan door de wet worden uitgebreid tot de in België verblijvende niet-Europese Unie onderdanen, onder de voorwaarden en op de wijze door haar bepaald.


    Overgangsbepaling

    De wet bedoeld in het vierde lid kan niet worden aangenomen vóór 1 januari 2001.

  • Art. 9

    Naturalisatie wordt verleend door de federale wetgevende macht.

  • Art. 10

    Er is in de Staat geen onderscheid van standen.

    De Belgen zijn gelijk voor de wet; zij alleen zijn tot de burgerlijke en militaire bedieningen benoembaar, behoudens de uitzonderingen die voor bijzondere gevallen door een wet kunnen worden gesteld.

    De gelijkheid van vrouwen en mannen is gewaarborgd.

  • Art. 11

    Het genot van de rechten en vrijheden aan de Belgen toegekend moet zonder discriminatie verzekerd worden. Te dien einde waarborgen de wet en het decreet inzonderheid de rechten en vrijheden van de ideologische en filosofische minderheden.

  • Art. 11bis

    De wet, het decreet of de in artikel 134 bedoelde regel waarborgen voor vrouwen en mannen de gelijke uitoefening van hun rechten en vrijheden, en bevorderen meer bepaald hun gelijke toegang tot de door verkiezing verkregen mandaten en de openbare mandaten.

    De Ministerraad en de Gemeenschaps- en Gewestregeringen tellen personen van verschillend geslacht.

    De wet, het decreet of de in artikel 134 bedoelde regel organiseren de aanwezigheid van personen van verschillend geslacht binnen de bestendige deputaties van de provincieraden, de colleges van burgemeester en schepenen, de raden voor maatschappelijk welzijn, de vaste bureaus van de openbare centra voor maatschappelijk welzijn en in de uitvoerende organen van elk ander interprovinciaal, bovengemeentelijk, intercommunaal of binnengemeentelijk territoriaal orgaan.

    Het voorgaande lid is niet van toepassing wanneer de wet, het decreet of de in artikel 134 bedoelde regel de rechtstreekse verkiezing organiseren van de bestendig afgevaardigden van de provincieraden, van de schepenen, van de leden van de raad voor maatschappelijk welzijn, van de leden van het vast bureau van de openbare centra voor maatschappelijk welzijn of van de leden van de uitvoerende organen van elk ander interprovinciaal, bovengemeentelijk, intercommunaal of binnengemeentelijk territoriaal orgaan.

  • Art. 12

    De vrijheid van de persoon is gewaarborgd.

    Niemand kan worden vervolgd dan in de gevallen die de wet bepaalt en in de vorm die zij voorschrijft.

    Behalve bij ontdekking op heterdaad kan niemand worden aangehouden dan krachtens een met redenen omkleed bevel van de rechter, dat moet worden betekend bij de aanhouding of uiterlijk binnen vierentwintig uren.

  • Art. 13

    Niemand kan tegen zijn wil worden afgetrokken van de rechter die de wet hem toekent.

  • Art. 14

    Geen straf kan worden ingevoerd of toegepast dan krachtens de wet.

  • Art. 14bis

    De doodstraf is afgeschaft.

  • Art. 15

    De woning is onschendbaar; geen huiszoeking kan plaatshebben dan in de gevallen die de wet bepaalt en in de vorm die zij voorschrijft.

  • Art. 16

    Niemand kan van zijn eigendom worden ontzet dan ten algemenen nutte, in de gevallen en op de wijze bij de wet bepaald en tegen billijke en voorafgaande schadeloosstelling.

  • Art. 17

    De straf van verbeurdverklaring der goederen kan niet worden ingevoerd.

  • Art. 18

    De burgerlijke dood is afgeschaft; hij kan niet opnieuw worden ingevoerd.

  • Art. 19

    De vrijheid van eredienst, de vrije openbare uitoefening ervan, alsmede de vrijheid om op elk gebied zijn mening te uiten, zijn gewaarborgd, behoudens bestraffing van de misdrijven die ter gelegenheid van het gebruikmaken van die vrijheden worden gepleegd.

  • Art. 20

    Niemand kan worden gedwongen op enigerlei wijze deel te nemen aan handelingen en aan plechtigheden van een eredienst of de rustdagen ervan te onderhouden.

  • Art. 21

    De Staat heeft niet het recht zich te bemoeien met de benoeming of de installatie der bedienaren van enige eredienst of hun te verbieden briefwisseling te houden met hun overheid en de akten van deze overheid openbaar te maken, onverminderd, in laatstgenoemd geval, de gewone aansprakelijkheid inzake drukpers en openbaarmaking.

    Het burgerlijk huwelijk moet altijd aan de huwelijksinzegening voorafgaan, behoudens de uitzonderingen door de wet te stellen, indien daartoe redenen zijn.

  • Art. 22

    Ieder heeft recht op eerbiediging van zijn privé-leven en zijn gezinsleven, behoudens in de gevallen en onder de voorwaarden door de wet bepaald.

    De wet, het decreet of de in artikel 134 bedoelde regel waarborgen de bescherming van dat recht.

  • Art. 22bis(tweede wijziging)

    Elk kind heeft recht op eerbiediging van zijn morele, lichamelijke, geestelijke en seksuele integriteit.

    Elk kind heeft het recht zijn mening te uiten in alle aangelegenheden die het aangaan; met die mening wordt rekening gehouden in overeenstemming met zijn leeftijd en zijn onderscheidingsvermogen.

    Elk kind heeft recht op maatregelen en diensten die zijn ontwikkeling bevorderen.

    Het belang van het kind is de eerste overweging bij elke beslissing die het kind aangaat.

    De wet, het decreet of de in artikel 134 bedoelde regel waarborgen deze rechten van het kind.

  • Art. 23

    Ieder heeft het recht een menswaardig leven te leiden.

    Daartoe waarborgen de wet, het decreet of de in artikel 134 bedoelde regel, rekening houdend met de overeenkomstige plichten, de economische, sociale en culturele rechten, waarvan ze de voorwaarden voor de uitoefening bepalen.

    Die rechten omvatten inzonderheid :

    1° het recht op arbeid en op de vrije keuze van beroepsarbeid in het raam van een algemeen werkgelegenheidsbeleid dat onder meer gericht is op het waarborgen van een zo hoog en stabiel mogelijk werkgelegenheidspeil, het recht op billijke arbeidsvoorwaarden en een billijke beloning, alsmede het recht op informatie, overleg en collectief onderhandelen;

    2° het recht op sociale zekerheid, bescherming van de gezondheid en sociale, geneeskundige en juridische bijstand;

    3° het recht op een behoorlijke huisvesting;

    4° het recht op de bescherming van een gezond leefmilieu;

    5° het recht op culturele en maatschappelijke ontplooiing;

    6° het recht op gezinsbijslagen.

  • Art. 24

    § 1. Het onderwijs is vrij; elke preventieve maatregel is verboden; de bestraffing van de misdrijven wordt alleen door de wet of het decreet geregeld.

    De gemeenschap waarborgt de keuzevrijheid van de ouders.

    De gemeenschap richt neutraal onderwijs in. De neutraliteit houdt onder meer in, de eerbied voor de filosofische, ideologische of godsdienstige opvattingen van de ouders en de leerlingen.

    De scholen ingericht door openbare besturen bieden, tot het einde van de leerplicht, de keuze aan tussen onderricht in een der erkende godsdiensten en de niet-confessionele zedenleer.

    § 2. Zo een gemeenschap als inrichtende macht bevoegdheden wil opdragen aan een of meer autonome organen, kan dit slechts bij decreet, aangenomen met een meerderheid van twee derden van de uitgebrachte stemmen.

    § 3. Ieder heeft recht op onderwijs, met eerbiediging van de fundamentele rechten en vrijheden. De toegang tot het onderwijs is kosteloos tot het einde van de leerplicht.

    Alle leerlingen die leerplichtig zijn, hebben ten laste van de gemeenschap recht op een morele of religieuze opvoeding.

    § 4. Alle leerlingen of studenten, ouders, personeelsleden en onderwijsinstellingen zijn gelijk voor de wet of het decreet. De wet en het decreet houden rekening met objectieve verschillen, waaronder de eigen karakteristieken van iedere inrichtende macht, die een aangepaste behandeling verantwoorden.

    § 5. De inrichting, erkenning of subsidiëring van het onderwijs door de gemeenschap wordt geregeld door de wet of het decreet.

  • Art. 25

    De drukpers is vrij; de censuur kan nooit worden ingevoerd; geen borgstelling kan worden geëist van de schrijvers, uitgevers of drukkers.

    Wanneer de schrijver bekend is en zijn woonplaats in België heeft, kan de uitgever, de drukker of de verspreider niet worden vervolgd.

  • Art. 26

    De Belgen hebben het recht vreedzaam en ongewapend te vergaderen, mits zij zich gedragen naar de wetten, die het uitoefenen van dit recht kunnen regelen zonder het echter aan een voorafgaand verlof te onderwerpen.

    Deze bepaling is niet van toepassing op bijeenkomsten in de open lucht, die ten volle aan de politiewetten onderworpen blijven.

  • Art. 27

    De Belgen hebben het recht van vereniging; dit recht kan niet aan enige preventieve maatregel worden onderworpen.

  • Art. 28

    Ieder heeft het recht verzoekschriften, door een of meer personen ondertekend, bij de openbare overheden in te dienen.

    Alleen de gestelde overheden hebben het recht verzoekschriften in gemeenschappelijke naam in te dienen.

  • Art. 29

    Het briefgeheim is onschendbaar.

    De wet bepaalt welke agenten verantwoordelijk zijn voor de schending van het geheim der aan de post toevertrouwde brieven.

  • Art. 30

    Het gebruik van de in België gesproken talen is vrij; het kan niet worden geregeld dan door de wet en alleen voor handelingen van het openbaar gezag en voor gerechtszaken.

  • Art. 31

    Geen voorafgaand verlof is nodig om vervolgingen in te stellen tegen openbare ambtenaren wegens daden van hun bestuur, behoudens wat ten opzichte van de ministers en de leden van de Gemeenschaps- en Gewestregeringen is bepaald.

  • Art. 32

    Ieder heeft het recht elk bestuursdocument te raadplegen en er een afschrift van te krijgen, behoudens in de gevallen en onder de voorwaarden bepaald door de wet, het decreet of de regel bedoeld in artikel 134.

 

 

Wir schaffen das.

Na de recente gebeurtenissen in Duitsland heeft Angela Merkel haar volk toegesproken. Ze herhaalde waar Duitsland voor stond en dat ze niet van plan was om te plooien of toe te geven op onze waarden. Een boodschap van hoop, ‘Wir schaffen das’.

Dit laatste deed de Keizer van Antwerpen steigeren. Hoe wereldvreemd kan iemand zijn? We zijn in staat van oorlog. De bedreiging van onze manier van leven, van onze waarden is niet zo groot geweest sinds Hitler en Stalin. Er bevindt zich al een vijfde colonne in ons land. Sympathie voor de vijand is een misdaad.

Gelukkig hebben ze ook antwoorden en oplossingen. Eerder deze week werd gepleit voor een beperking van de vrijheid van meningsuiting voor collaborateurs. De Keizer deed er nog een schepje bovenop door te stellen dat we preventief mensen moeten oppakken. Aangezien het om een nieuwe wet gaat, vermoed ik dat hij bedoelt dat we mensen moeten arresteren die nog niets fout gedaan hebben.

Kijk, ik was toch een beetje verbaasd. IS is een terreurorganisatie met enkele tienduizenden leden. Zonder luchtmacht, zonder marine, zonder nucleair arsenaal (gelukkig). En zij zijn een grotere bedreiging dan de Sovjetunie indertijd? U weet wel de Unie der Socialistische Sovjetrepublieken, waar een alternatief samenlevingsmodel bestond. Dat stond haaks op onze waarden, ons samenlevingsmodel. U kan zelf opzoeken hoeveel vliegtuigen, schepen en tanks klaar stonden om de kapitalistische vijand te vernietigen.

En toch zaten hier in het Westen communisten in het parlement. Toen was onze samenleving en democratie blijkbaar sterk genoeg. Het was niet nodig om alle revolutionairen-in-spe preventief op te sluiten. Om hun vrijheid van meningsuiting aan banden te leggen. Nochtans waren het niet allemaal pacifistische intellectuelen. De Rode Brigades, RAF, AD en CCC probeerden de revolutie een handje te helpen.

Maar goed andere tijden zeker?

Het gevaar is nu groter en drastische maatregelen dringen zich op om onze rechtsstaat te beschermen anders komen er andere groepen aan de macht die minder scrupules hebben. Dat zei hij echt.

De vrijheid van meningsuiting mag op de schop. Na Charlie moest je alles kunnen zeggen, buitenlandse staatshoofden beledigen, gelovigen bespotten, racistische praat verkondigen. Vrijheid blijheid.

Maar enkel voor ons. Wie het er niet mee eens is, moet zwijgen. Als je ons samenlevingsmodel niet het ideaal vindt, mag je dat niet meer zeggen. Zeker niet als je moslim bent. Dan moet je maar naar Syrië gaan. (Maar wacht, naar daar gaan is ook al strafbaar. Catch 22).

Een andere concrete maatregel is de opsluiting van ‘strijders’ voor de duur van het conflict. Wanneer zal de oorlog afgelopen zijn? Volgens sommigen zijn we al sinds september 2001 in oorlog. Het einde is nog lang niet in zicht. Je zou zelfs kunnen zeggen dat we nog geen stap verder zijn.

Hoe ga je als rechtstaat om met preventieve opsluiting? Ga je mensen laten opsluiten voor onbepaalde tijd, zonder proces, enkel op basis van vermoedens dat iemand iets zou kunnen doen? De Schutzhaft hoort niet thuis in een liberale democratie. Het vermoeden van onschuld is een van de pijlers van de rechtstaat. Nulla poena sine lege een andere. Geen straf tenzij er een wet bestaat.

Als deze principes al gedumpt worden, hoe verschil je dan nog van partijen met minder scrupules? En mijn grootste vrees: je vindt vast wel een meerderheid die dit toegelaten vindt in de strijd tegen IS. Hoe definieer je echter je vijand? Er wordt een amalgaam gemaakt van IS, Salafisme, radicale islam. En als je het nu toelaat, waarom zou je het de volgende keer niet doen? Tegen een andere tegenstander? Tegen andere groepen in onze samenleving?

Hoe zei Niemöller het ook weer?

Toen de nazi’s de communisten arresteerden, heb ik gezwegen;

ik was immers geen communist.
Toen ze de sociaaldemocraten gevangenzetten, heb ik gezwegen;

ik was immers geen sociaaldemocraat.
Toen ze de vakbondsleden kwamen halen, heb ik niet geprotesteerd;

ik was immers geen vakbondslid.
Toen ze de Joden opsloten, heb ik niet geprotesteerd;

ik was immers geen Jood.
Toen ze mij kwamen halen

was er niemand meer, die nog protesteren kon.

IS moet bestreden worden, maar onze wetten volstaan om deze strijd te voeren. En als je een ideeënoorlog wil winnen, dan moet je geen ideeën verbieden. Dan ga je in debat. Dan bied je een alternatief. Dan ontmenselijk je je tegenstander niet. Dan zorg je voor een wervend project. Dan zorg je dat je ‘hearts and minds’ verovert.

Als je onze rechtstaat wil beschermen, dan moet je de fundamenten laten. Als je je waarden belangrijk vindt, breng ze dan in de praktijk.

En als we al in oorlog zijn, dan is het met onszelf. IS is een terreurorganisatie, geen staat. Als we willen, dan schaffen wir das, beste Bart.

Kennis van zaken

Niets is zo vervelend in een discussie als iemand die afkomt met feiten en cijfers. Een debat is zoveel aangenamer met kreten en slogans. Liefst ideologisch gekleurd en met een ethische toets.

Wat is er leuker dan fulmineren tegen stakend spoorwegpersoneel, die wereldvreemde vakbonden met hun onverdedigbare, perverse privileges? U weet wel, die verlofdagen die ze krijgen voor dagen dat ze verlof nemen! Een ware schande. Een perpetuum mobile van ledigheid die nog meer vakantie oplevert. En allemaal betaald met ons zuurverdiend belastinggeld! (Hey, dit is eigenlijk echt leuk, ik ga een tweede account openen en hele dagen tekeer gaan. Soit.)

Maar waar gaat het eigenlijk om en zijn dit echt uitzonderlijke privileges? U raadt het nooit, maar het antwoord op de tweede vraag is neen.

De 38-urenweek in België is het voorlopig eindresultaat van een lange evolutie. Van de erkenning van de zondagsrust in 1905, de wet op de 8-uren dag uit 1921, over de invoering van de 40-urenweek in 1936 (uitgebreid naar alle sectoren in 1944) tot tenslotte de invoering van de 38-urenweek in 2003.

De wettelijke arbeidsduur voor een voltijdse werknemer is 38 uur per week. Maar, de wetgever liet aan ondernemingen de mogelijkheid om toch nog 40 uur te werken. Als compensatie krijgt de werknemer een dag inhaalrust per maand, 12 dagen per jaar. Deze dagen noemt men inhaalrust of ADV-dagen (van arbeidsduurvermindering). Bij de NMBS spreken ze van kredietdagen. Drie namen voor hetzelfde fenomeen, u ziet al waar een stuk verwarring vandaan komt.

Bij de NMBS hebben ze 13 dagen omdat ze een wekelijkse arbeidsduur hebben van 36 uren, maar dat verhaal is voor een andere keer. Ze hebben er wel loon voor ingeleverd, toentertijd.

Dit was het eenduidige stuk van de wet. Hoe de inhaalrust wordt toegekend, daar bestaat geen wet voor, noch een nationale CAO van de Nationale Arbeidsraad. In sommige sectoren bestaat op sectorniveau een akkoord over de modaliteiten, maar elders zijn het de bedrijven/ werkgevers die, al dan niet in overleg, een systeem op poten zetten.

Iedereen krijgt inhaalrust voor gewerkte dagen. In sommige bedrijven krijg je inhaalrust voor alle dagen die gelijkgesteld zijn voor de jaarlijkse vakantie. Dus worden vakantiedagen ,klein verlet, educatief verlof, inhaalrust, een stuk ziekte, etc gelijkgesteld met gewerkte dagen.Andere bedrijven of sectoren zitten tussen de twee. Bijvoorbeeld mijn werkgever stelt bij ziekte alleen de maand gewaarborgd loon gelijk, andere 1 of 2 weken ziekte.

In de bouwsector is de regeling nog uitgebreider. Wie onder contract staat krijgt zijn dagen uitbetaald, behoudens een aantal uitzonderingen. Als men in de gevangenis zit op het moment van de inhaalrustdag, krijgt men die niet betaald bijvoorbeeld.

Let wel: je bouwt dus niet tot in het oneindige ADV-dagen op met je afwezigheden, het maximumaantal dagen is 12 in een 40-urensysteem. Het ware te leuk geweest.

Dus om u gerust te stellen: iemand die een 40-urenweek werkt met 12 inhaalrustdagen, werkt op jaarbasis evenveel als iemand met een 38-urenweek. Maar de verdeling van die uren is anders.

Om af te sluiten: wat sommigen een pervers, onverdedigbaar privilege noemen is eigenlijk een vrij courant systeem. En ja, de modaliteiten van toekenning kunnen aangepast worden. Maar in elk bedrijf waar dit eenzijdig aangepast zal worden in het nadeel van de werknemer, zal je reactie krijgen. De sociale onrust bij het spoor was te vermijden. De beste manier om te hervormen is door een draagvlak te creëren, door mensen te overtuigen. Niet door eenzijdig op te leggen.

 

 

 

A new hope

Tous ensemble. Eendracht maakt macht. Rangen sluiten. Samen onze waarden verdedigen. Niet toegeven aan terreur. Samen sterk. Dit was zowat het credo na dinsdag.

Maar, on ne nait pas une femme, on le devient, schreef Simone De Beauvoir lang geleden. Hetzelfde geldt voor staatsmannen. We hebben veel politici in België, maar na de aanslagen in Brussel is nogmaals gebleken van wat voor kaliber ze zijn.

Charles Michel en de hoofden van de deelstaten hielden op het Natieplein een herdenking. Ietwat verder hield de Vlaamse Minister President zijn eigen herdenking.

Ministers bieden hun ontslag aan iedereen aan, behalve aan de koning, in een stukje slecht politiek toneel.

Geschreeuw om een eengemaakte politiezone terwijl cruciale informatie in hetzelfde bureau in 1 politiezone bleef liggen.

Een verbindingsofficier die de zondebok wordt.

De grootste partij van België die er geen graten in ziet dat een schepen van integratie racistische taal gebruikt. Lokale raadsleden van diezelfde partij die trots als pubers die iets zeggen wat niet mag, het herhalen. Ieder vogeltje zingt zoals hij gebekt is en ze vertolken iets wat in de maatschappij leeft, aldus de woordvoerder.

Toch weer een exclusieve volksgemeenschap. Tous ensemble. Of zo.

En dan zie je gewone mensen die boodschappen op grond krijten op het Beursplein. Die stille optochten en wakes organiseren. Die een initiatief lanceren om over de muur te kijken en samen te eten. Die een inclusieve gemeenschap vormen, verenigd in verdriet, in stilte, in afgrijzen. Verschillende achtergronden, verschillende religies, samen.

Dan hoor je Michel Visart wiens dochter de metrorit niet overleefde. En dan zou je willen dat bepaalde politici meeluisterden. (Ze kunnen nog, het staat hier.)

“Lauriane avait des valeurs extrêmement fortes, qu’elle défendait avec beaucoup d’acharnement comme l’équité, la justice, la tolérance, l’égalité entre les sexes. Je ne suis pas naîf, je sais très bien qu’aujourd’hui la sécurité est indispensable. Mais je pense que si on construit des murs d’exclusion, si l’on cultive la haine, on va dans le mur.”

“Dans le futur, si l’on veut un monde différent, il faut le respect et la tolérance. Je ne veux pas faire du pathos, mais il faut aussi de l’amour. Et l’on doit bien cela à toutes les Lauriane du monde entier.”

Laat u niet leiden door de operettemajoors die zich enkel bezig houden met hun eigen poppenkast. Bemin uw naaste en begin er vandaag mee. Ga eens eten of praat met elkaar. Gebruik een hashtag of probeer het in je dagelijks leven. Maar doe het.